Damlaları karıştırıp göz damlasını kulağına damlatan başka kimse var mıdır bilmiyorum ama ben yaptım!

Sabah mahmurluğuyla oluyormuş demek.

Uzun zamandır boş olan yanımdaki eve bekar genç kızların taşınması hayalim bugün itibarıyla sona erdi. Evli ve bebekli bir çift hayallerimi suya düşürdü.

Sevgilimle ayrılalı uzun zaman oldu. Yine de telefonda konuşurken bana "oğlum" dediğinde içim cız ediyor. "Canım" kelimesini bekliyor sanki hala kulaklarım.

Tüm gün boyunca 1 paket sigara içen, gece de "Çok zehirlendim, yeşil çay içeyim de temizleneyim" diyen benim arkadaşımdır.

Uçakta yüksek topuklu ayakkabılarıyla salınan hostese 'Kız otur yerine çabuk, yürüme o ayakkabılarla uçağı sallıyorsun!' diyen bir babaannem var.

Sevgilim barda yanımda otururken bütün gece karşı masadaki grupta oturan kızı kesmiştim. Hatta kız tuvalate gittiğinde arkasından ben de kalkmıştım. Tabi tuvalette cesaret edemedim konuşmaya. Açgözlülük ve adilik bazen insana neler yaptırıyor.

Akşam iş çıkışı müdürler beni eve bırakmak için adeta savaşıyor ama bir tane de yakışıklı ve yaşıtım olan çıkmıyor. Oysa ben onlarla gitmek istiyorum. Uzak durun benden moruklar!

İçinde zift tadında yağ tabakası oluştuğu için mini fırınını banyoda, duş kabininde ahize ile yıkayan kişi benim. Fırın ne durumda mı ? Şu an elektrikçide. Aslında fena fikir değildi bence.

Kapıyı açıp eve giriyorum. Annemin dumurluk sorusu geliyor. "Geldin mi?" "Hayır, gelmedim anne; hala yoldayım." diyorum. Televizyon izlemeye kaldığı yerden devam ediyor ve "Geldiğinde haberim olsun." diyor. Bir müddet ona bakıyorum sessizce; o da televizyonu izlemeye devam ediyor. Peki anne, haberleşelim bir ara...