Damlaları karıştırıp göz damlasını kulağına damlatan başka kimse var mıdır bilmiyorum ama ben yaptım!

Sabah mahmurluğuyla oluyormuş demek.

Uzun zamandır boş olan yanımdaki eve bekar genç kızların taşınması hayalim bugün itibarıyla sona erdi. Evli ve bebekli bir çift hayallerimi suya düşürdü.

Sevgilimle ayrılalı uzun zaman oldu. Yine de telefonda konuşurken bana "oğlum" dediğinde içim cız ediyor. "Canım" kelimesini bekliyor sanki hala kulaklarım.

Sevgilim barda yanımda otururken bütün gece karşı masadaki grupta oturan kızı kesmiştim. Hatta kız tuvalate gittiğinde arkasından ben de kalkmıştım. Tabi tuvalette cesaret edemedim konuşmaya. Açgözlülük ve adilik bazen insana neler yaptırıyor.

İçinde zift tadında yağ tabakası oluştuğu için mini fırınını banyoda, duş kabininde ahize ile yıkayan kişi benim. Fırın ne durumda mı ? Şu an elektrikçide. Aslında fena fikir değildi bence.

Kapıyı açıp eve giriyorum. Annemin dumurluk sorusu geliyor. "Geldin mi?" "Hayır, gelmedim anne; hala yoldayım." diyorum. Televizyon izlemeye kaldığı yerden devam ediyor ve "Geldiğinde haberim olsun." diyor. Bir müddet ona bakıyorum sessizce; o da televizyonu izlemeye devam ediyor. Peki anne, haberleşelim bir ara...

Sevaptır diye her kandil helva yapan, dağıtmaya kıyamadığı o helvaların hepsi evde yenilmeyen ve bir kaç gün sonra çöpe döken benim kaynanamdır. Allah kabul etsin.

Fırına pişmesi için bir şeyler atan ve sonra unutan, ertesi gün şans eseri bulduğunda bozulmuş olma ihtimali yüksek olduğu için çöpe atan ve bunu sıklıkla yapan kişi de benim.

Evde ne zaman cezvede yumurta pişirmeye kalksam suyu ateşte unutuyorum. Su buharlaşıyor ve yumurta kömür oluyor, hatta patlıyor.

Sevgili temizlikçi kadın, etrafta gördüğün o sarılıklar benim eserim.

İlk itiraf benden olsun. Yıllar önce itiraf.com'da 2 itirafım yayınlanmıştı. İki itiraf da sahteydi. itiraf.com çok popülerdi o zaman. Kendimi tatmin etmek için yazmıştım. Yemişlerdi...